Zümrüt müdür ulu dağlar…
Yeşil giymiş, kuşak bağlar;
Bütün semâ görür görmez,
Aşkı ile, bulut ağlar.
Yeşildendir her gömleği,
Cezbediyor o feleği;
Pervânedir, durmaz döner,
Hizmet eder gök meleği.
İbretle bak, neye benzer?
Rahmetleri çeker, süzer;
Nokta gibi yuvarlaktır,
Ortasında âşık gezer.
Ne rumuzdur acep insan?
Ona tâbi, bütün cihan;
(Kün!) emriyle kendi yapmış,
İçindedir dâim Rahman.
O, ne doğar, ne doğurur,
Gitmesi yok, Bâkî durur;
Lâyemûttur, Hayyülkayyûm,
İdrâk etmez Onu mağrur.
(Emre)! zelîl-olmayınca,
Önde delîl-olmayınca,
Sözlerini kulak duymaz,
Söyleyen dil, olmayınca.
Kendin söyle, kendin işit,
Fakat görme çeşit çeşit;
İçerine düşse ateş,
Abıhayat verir mürşit.
Zapteden: Fuzûle Tezcan
Saat:18.00
Not:Bu doğuş, Emre’nin hanımı Bayan Ayşe Emre, torunu Fâtih’e (Ulu dağlar…) diye ninni söylerken doğmuştur.
8.2.1957