Zorca iyi olur, gönül yarası,
İçinden yıkanmaz, değen karası;
Muhabbet ateşi, yakar da döker,
Böyle temizlenir, içinin pası.
Ne hâller getirir, söylenen bir söz…
Gönüller aynası, bu sendeki yüz;
Bâzan kelimesi, nûra döndürür,
Düşüncesiz olsa, basar: ateş, köz.
Bir söz ile gitmiş, Ahmed, Mevlâya,
Bir söz ile vurmuş, parmağı aya;
Bir söz, nice yüzü, gülüstan eyler,
Bir söz, nice kalbi, eyliyor kaya.
Ağızdan çıkan söz, koparır tûfan,
Eğer tatlı olsa, çok sever Rahman;
Tefekkürle çıksa, iki cihânı
Tek bir nokta eder, olurlar şâdân.
Sözüyle söyleşir, ötüşen bülbül,
Onunla şen olur, seyreden gönül;
Bir söz ile dünyâ, harâboluyor,
Bir söz ile yanıp, olur yığın, kül.
Sözünden bellidir, (Ye’cüc)le (Me’cüç),
Sözü söylemesi, bil, ne kadar güç…
Sözü ile olur, yanlış söyleyen,
Bu cihan içinde, âleme gülünç.
Sözü ile eder Mehdî, himmeti,
Sözü ile kurar, burda devleti;
Sözü bilenlerden, Mevlâ ediyor,
Duyup dinliyene, her merhameti.
Söz ile olacak, rahat bu dünyâ,
Birlik olacaklar, hep doya doya;
Huzûra kavuşup, çok nîmetleri,
Alıp, olacaklar, her millet ihyâ.
Söz ile oluyor, dâim ittifak,
Ortadan kalkıyor, bu zâlim nifak;
Söz ile oluyor, toprağın yüzü,
Tenvîr eyleyip de, ışıklara gark.
Söz ile dirildi, bu fakîr (Emre),
Her dâim ferahtır, çok göre göre;
Muhabbet denilen, sekiz cennete,
Tahlîl eyleyenler, elele gire.
Zapteden : Vasfiye Değirmenci
Saat:9.15
23.12.1954