Yine olduk biz revan,
Düşmeden gitmez insan;
Hatâdan salim değil,
Ayık durmalı her an.
Ayık duranlar görmüş,
O yola boyun vermiş;
Gözünü aç, her yeri
Yılan, çıyan çevirmiş.
Azimkâr olan ermiş,
Yüzünü yere sermiş;
Bizleri yutmak için
Cebbar kuvveti vermiş.
Yürüyemiyor her kul,
Onlarla doludur yol,
Ol bir velîye teslim,
Aralarından kurtul.
Kurtul, gitsin karanlık,
Seher olmuştur, ayık! (1)
Sen gözünü dik de bak,
Vuslat kapısı açık.
Başka edilmez tarif,
Bu aşkta piş, ol ârif;
Emek zâyi olmasın,
Hiç denilmesin: hayif!
Dımağına gelsin tad,
Kabul edilsin murad;
Çok nebiler çalışmış,
Ona bulmamışlar ad.
Yakındır Allah ismi,
Yoktur o Yâr’in resmi;
Başka misal söylenmez,
Muhitir onun cismi.
Onunla muhit (2) her var,
Hâline olmaz zarar,
(Emre) ile bir iken,
Aşka bürünür, arar.
(1) ayıl!
(2) Muhat, ihata edilmiş mânasına kullanılmıştır. 8.11.945