Yine bu kahve pişer,
İçeriz olsa mahşer;
Gönül semaya çıksa,
Dilber gönlüme düşer.
Bu gönül âşık ona,
Dolaşmıştır ruhuna;
Ahdeyledi, çözülmez,
Bu hayat varsa sona.
Ordan alır nafaka,
Yok oldu baka baka;
Böylece haşrolmuştur,
Söyliyen fakir Hakka.
Mümkün mü olmak ayrı,
Bulmuş iken o Yâr’ı…
(Kalû belâ) da etti,
(Âşık Emre) ikrarı.
Şahittir (Kalû belî),
Takip ediyor dili;
Canı feda eylemiş
Evvelî ve ezelî…
Böylece etti ikrar,
Yanıyor leylünehar;
Canı; yansa, kül olsa,
Uçar o (Yâr) ı arar.
Külü havada uçar,
Bir kerre yandı, nâçâr…
Bu aşka düşmiyenler,
Bu hâli eder inkâr.
Yanarız bu hâl ile,
Daim yanalım böyle…
(Emre) nasıl anlatsın,
Bu kadar geldi dile.
21.11.1944