Yine beni ah aldı,
Bu gönül gama daldı,
Yar aklıma düşünce
Gözüm yollarda kaldı.
Bakar, yolunu bekler,
Zây’olur mu (1) emekler…
Benim bu feryadıma
Acımaz mı melekler?..
Ağlar benimle bile (2).
Onlar da ister gele; (3)
Gelmez ise, sermâya
Ah, düşürür velvele.
Benimle çekerler yas,
Hızır’la bile (2) İlyas;
Yâr için dökülen yaş,
Bir gönülde koymaz pas.
Gözler yaşından yunur (4)
Oradan görünür nur;
Bu (Emre), görmek için
Yunan (5) gönülde durur.
(1) Zâyi olur mu?
(2) Bile = beraber.
(3) Onun gelmesini onlar da isterler.
(4) Yunmak = yıkanmak; yunur = yıkanır. Paslı gönüller, ancak gözlerden akan yaşlarla temizlenir.
(5) Yunan = yıkanan, temizlenen. 14.7.1945