Yârım! yüzünün alı
Bana verdi bu hâli;
Hiç sesini keser mi
Yâr elinden yaralı?..
Feryat eder durmadan,
İçine doldurur kan;
Hep âh ile gark olur
Bir puta olan hayran.
Çün göründü gözüne,
Beni aldı hüzüne;
Benim mahzun durduğum:
Meftun oldum özüne.
Beni bilmez ağyarlar,
Görür, beni kınarlar;
Sular ile söyünmez,
İçerimde ateş var.
Beni yaktı semender, (1)
Gönlüm içinde döner;
Denize atsalar da
Bu ateş nasıl söner…
Bulunsa deniz dibi,
O yanar benim gibi;
Bana miras bıraktı
Bu hazine sahibi.
Ben yanmaya başlarım,
Semenderdir başlarım. (2)
Gönlüme kim düşerse
Aşımdan aşılarım.
O büyür, olur sultan,
Âlemler durur divan.
Halimizden zevk alır,
Seyreder renksiz insan.
Yok olur baka baka,
Renkleri yaka yaka;
Nadanlar isnad eder
Suçunu daim Hakka.
Hak bunlardan ârîdir,
Âşıkların yârıdır;
Aşktan öğüt (Emre)’ye
Bu hâl , arı (3) kârıdır.
(1) Semender = ateşte gezen bir hayvan.
(2) Bana tâbi olan başlar, yani insanlar da semenderdir.
(3) Bu hâl, ancak temiz olanların kârıdır. 16.5.1945