Yârab! ne acıdır, bu zâlim hasret…
Acep neden, oldu, hep bana kısmet?
(Nokta-i Vâhid)ken, uzak görünür,
Akıl, fikir yetmez, ederim hayret.
Ateşini yaktı, özüm içine.
Dilimden söyleyen, sözüm içine;
Ben beni kaybetsem, gelir de girer
Kendini seyreden, gözüm içine.
Zevk ile değildir, âh ile buldum,
Kendi rızâm ile, sarardım soldum;
Katra-i âcizken, toprak üstünde,
Bilmem nasıl oldu, Deryâ’ya doldum.
İçimde görünür, aylar, yıldızlar,
Biri incinirse, yüreğim sızlar;
Milyonlarca güneş, görünür bende,
Muvâzene alır, hem dahî hızlar.
Emrimle olmuştur, (Küllü şey’in hay),
İçinde durması, değildir kolay;
Bu bîçâre (Emre), neler çekiyor…
Eğer târîf etse, ederler alay.
Zapteden: Neş’e Emre
Saat:7.45
15.11.1954