Uyan ey kara gözlüm!
Seni görmesin ölüm;
Ezelden fedâ olmuş
Gözüne benim gözüm.
Bakar kendikendine,
Düşmüş ateş derdine;
Yok eyledi bakışın,
Dâvet ederler dîne.
Kalmadı bir merâsim,
Kulağım duymaz isim;
Baktın, yaktın, kül ettin,
Görünmüyor bir cisim.
Nereye gitti dünyâ?
Birleşti bütün boya;
Arada gaaiboldum,
Ben var imişim gûyâ…
Anca kaldı bir hayâl,
Yanıp kül oldu visâl;
Dilinden söylemezsen,
Bu (Emre), olur bir lâl.
Zapteden: Behîre Muâlla, Vasfiye Değirmenci, M. Özhatay
Saat:17.18
24.12.1959