Unuttuk ayı günü,
Dilber dönünce yönü; (1)
Gökte melek seyretsin,
Bu bir âşık düğünü.
Cebrail verdi müjde,
Bizi getirdi vecde;
Bu düğünü seyreder,
Varlığa eden tövbe.
Her varlık olur mâni,
Bu söz anlanmaz: ma’nî; (2)
Elimizden ne gelir,
Gelmeyince zamanı…
Yere ekilir fidan,
Daim bakar bâğıban;
Mutlakaa meyve verir,
Geçmek lâzım çok zaman.
Üstünde biter meyva,
Yardım edince hava;
Bu ağacın üstüne
Her kuş yapamaz yuva.
Bir yardım olmayınca,
Dosttan aşk dolmayınca,
Nasıl (enelhak!) denir,
O dârı bulmayınca…
Asıl, olursun Mansur,
Yıkılsın gönlünde sur;
Bu dârın tarifini
Sana söyliyenden sor.
O evvelden asılmış,
Çok ayağa basılmış;
(Emre) sözünü tutan,
Daimî namaz kılmış.
Namrun yaylası:
(1) Dilber teveccüh edince.
(2) Mânâ; manevî; esrarlı. 28.9.1944