Tutulmuşum hayâline,
Gözlerinin o alına;
Beni bilmiyenler, diyor:
Düştü aşkın vebâline.
Ellere ne? günah benim,
Durmaz ederim, âh benim;
Âlemleri görüp yakan,
(Kaşı, Gözü Siyah) benim!
(Yanacaksın!) hitap benim,
Tamudaki azap benim;
Ara yerde perde vardır,
Günah görmem, hicap benim.
Bu can ona fedâ olsun,
Ciğerimi eyledi hûn;
Bilirim ki ölüm vardır,
Başa gelir önde ve son.
Canımı versem yolunda,
Sallanan iki kolunda;
Onu gördüm, gözüm yoktur,
Dünyânın tek bir pulunda.
İkrâr-ettim evvelinden,
Kurtulamam aşk elinden;
Ayıkamam, içtim şarap,
Hayat akıtan dilinden.
Âb-ı Zülâl: dudakları,
Güneş gibi yanakları;
Başı Arşa yetişmiştir,
Canımdadır ayakları.
Bakışına dolaşmışım,
Dünyâyı bilmem, şaşmışım;
Derler: (Emre deli olmuş),
Akıl dağını aşmışım.
Avcumdadır iki cihan,
Gerek gizli, gerek ayan;
Herşey bana bir görünür,
İster hayvan, ister insan.
Görürüm bana bakanı,
Farketmem et ile kanı;
Ayrı değil, bitişiktir,
Hareket edenin canı.
(Emre) söyler onun için,
Çünkü yanar için için;
Ateşe düşende kalmaz,
Ne bir Şeytan, ne de bir Cin.
Zapteden: N. Kayalıyük
Saat:10.25
9.11.1957