Tanrının gitse hoşuna,
O hâl gider mi boşuna…
Denilen gönül şehrine
Anca âşıkı taşına.
Orada mekânı kura,
Canı teslim ede Yâr’a,
O ele gitmek istiyen,
Nider, zindan ola bura.
Burdan eyliye elvedâ,
Kollarını aça Hudâ,
O ele gönül verenin,
Kıymeti olmaz dünyada.
Her evliya böyle derler,
Gidenler, böyle giderler;
Hiç (Emre), kabul edilmez,
Sen dünyayı sevsen eğer.
8.9.1946