Sevgilin olsa Allah,
Gece gündüz edenğ (1) ah;
Bu hâli bilmiyenler
Senden ederler ikrah.
Bildirdi feryadımız,
Hazzeder bünyadımız;
Böylece gelmiş, geçmiş
Hep bütün ecdadımız.
Âşık olunca ona,
Hep boyanmışlar kana;
Bir kere Allah! diyen
Hep ah eyler sonuna.
Zelil olur gülemez,
Hiç kendine gelemez,
Her daim bihuş olur,
Dosttan gayri bilemez.
Bir kere etse niyet,
Kalmaz onda hissiyet;
Aklı başına gelse
Sevdiği eder hiddet.
Her daim ister meftun
Yüreğini ister hûn;
Aklını üryan eder,
Giydirir gamdan bir don.
Giydiği dondur beli (2),
Onu bırakmaz eli,
Birçok dilden “kâfir!” der,
Temiz dilden der: (veli).
Ateş ile yuğurur,
Kürsü eder, oturur;
(Emre) gama razı ol,
Bu hâl eylesin zuhur.
(1) Edenğ = edersin.
(2) Onun âlâmeti; giydiği elbisesi, yani ahlâkıdır. 6.11.945