Seni saklıyor beşer,
Görenler aşka düşer;
Eğer çıksan meydana,
Vakıtsız, olur mahşer.
Yüzlerin benzer güle,
Açsan, olur velvele;
Bakarsın senden sana,
Görünmüyorsun ele.
Severek bakan sensin,
Melik sen, Hâkan sensin;
Gözünden her gözlere,
Nûr-olup akan sensin.
Ey Mâbud! insan mısın?
Hûriyle cinan mısın?
Canlıya hayat, senden,
Âşıka Cânân mısın?
Gezersin, beden misin?
Gelip de giden misin?
Kendimi buldum sende,
Görünürsün, ben misin?
Ederdim seni tâkip;
Derler idi: acâip!
Biz gözgöze gelince,
Beni eyledin gaaip.
Arayıp da bulamam,
Aman, sensiz olamam;
Oldum dökülmedik gül,
Çalışırım, solamam.
Yürürüm ben yolunda,
Sağında, hem solunda;
(Emre)yi bırakayım,
Can verince kolunda. (1)
Zapteden: Vasfiye Değirmenci, Yaşar İşgör
Saat:24.55
(1) Can verince = Can verinceye kadar. 29.12.1959