“Şefîülmüznibîn” budur,
Baksa, bu aşk eder zuhur;
Gönüle girmek isterse,
Evvel, varır, bir ateş kor.
Razı isen sen teslim ol,
Eğer arı verse oğul,
Koğana ateş verirler,
O arıya söylerler: dol!
Yakarlar ki olsun temiz,
Güvelerden kalmasın iz;
Çok şükür ki idrâk ettik,
O ateşe razıyız biz.
Arı girer, kurar mekân,
Bal yapar orda her zaman;
Koğana ateş konmazsa
Hiç bal yapmak olmaz imkân.
Güve olsa, eder helâk,
Ateş yanmazsa olmaz pâk;
Eğer koğan pâk olmazsa,
Giren arı olur helâk.
Seyredin arı hâline,
Nasıl meşguldür balına…
Bu (Emre) çok şükür eder:
Hak rahmet eder kuluna.