Nerde iz yapmışsa o Yâr,
Âşıklar oradan arar;
Ehlini, aşka düşürür,
O izlere yapan (1) nazar. (2)
O nazar, değmiştir bize,
Secde yaptırıyor ize;
Ehli ile beraberdir,
Fakat görünmez her göze.
Gözü almalı kendinden,
Öyle gider ona giden;
Görüp de hayran olanlar,
Geçmiştir imandan, dinden.
Öylece bilinmiş Hudâ,
Emsâli yoktur dünyada;
(Emre) yi dininden etmiş,
O Yâr, eyleyince edâ.
Görünse, kopuyor mahşer,
Bu övülen, değil beşer;
Eğer görünürse dolar
Her yanlara velvele, şer.
İlân olur bütün dile,
Vallah lâyık değil ele (3);
Mahremdir, kolay görünmez,
Görünse kopar velvele.
“Varlık”tan nikap tutunmuş,
O nikap görülmüyor hoş;
(Emre) eli nikaba koy,
Yanmak lâzım sana, tutuş.
(1) Eden.
(2) O izlere nazar eden ehil kimseleri aşka düşürür.
(3) El = yabancı. 25.12.1945