Hiç kalmamış bunda da âr…
Gözü açık olan bakar;
Girdiğimiz bu bahçede
Binbir türlü güller açar.
Çok şükür, geldi gösteren,
Gözlerini açsın gören;
Kokulamak vaktı geldi,
Girsin bahçeye gül deren.
Kokusu var çeşit çeşit.
Hiç boyası solmaz, sâbit;
Gören gözler zevka dalar.
Boyamıştır gülü mürşit.
Mecnun’a göründü Leylâ,
Kesret gördü, oldu belâ;
Gelsin de görsün Fuzûlî:
Leylâsız meydanda Mevlâ.
Ona zindandır Kerbelâ,
Başına almıştır belâ;
Bu halleri bilen görür:
Haşrolmuş, geziyor hâlâ.
Can, bulmak lâzımdır “fenâ”,
Böylece varılır ona;
Biçare (İsmail Emre),
Onun için kıydı cana.
26.11.1945