Hayran etti beni Yâr,
Gözlerim onu arar;
Ziya vermiş bir puta,
Aksi yüzlere çarpar.
Akıl edemez idrâk,
Görenler olmaz helâk;
Kim bakarsa dirilir,
Bu âyîne olmuş pâk.
Yıkanmış ateşlerde,
Görse, yok olur dîde;
Bakan kendini görür,
Kendisi olmuş perde.
Bir kere baktı ona,
Seyr et sen Süleymana…
Gördü, hükümdar oldu,
Hayvana ve cihana.
Can gerektir ki göre,
Aynaya canı vere;
Hiç durmadan devreder,
Nebiler süre süre.
Rastgelince Selman’a
İzini verdi ona;
Bildi, kararı kıldı,
Mahmud gibi sultana.
Bakıyor geze geze,
Benzer büyük denize;
Bu söylenen bir nokta,
Şükür, uğradı bize.
Durmaz (Emre) eder medh,
Kendisi verdi himmet;
Ezelden vâdeylemiş,
Noktaya eder hizmet.
15.11.945