Güvenme dünya sevene,
Kendi nefsini övene;
“Hakikatte yok ol!” dersin
Döner, övünür o yine.
Doğru sözü etmez kabul,
Duymağa etmez tenezzül;
Alır da kokular diken
Deste deste versen de gül.
Gülü dikeninden seçmez,
Kendi benliğinden geçmez;
Dere suyuna alışmış,
Âbıhayat versen içmez.
Haraptır gönlünün bağı,
Diken olmuş dört bucağı;
Acı, tatlı farkedemez,
Çünkü bozulmuş dimağı.
Nidem, aklı tutmaz karar,
Bilmez, nerden gelir zarar;
Kargaya şeker göstersen,
Bırakır kokumuş et arar.
Çünkü ondan almış lezzet,
Kokmadan etmez hareket;
Böyle kurmuş kanunu Hak:
Ona yarar çürümüş et.
Ondandır ağzının tadı,
Böyledir onun muradı;
Her şeyi Hak görür (Emre)
Çünkü yok oldu, anladı.
21.2.1945