Gören, boyanır kana,
Hiç gelmez adu sana (1)
O yüzü gören âşık,
Mümkün müdür usana… (2)
Öğülen, gelmez ada,
Âşık, bu tadı tada;
Bu öğülen o Dilber,
Her dem eder kumanda.
Her yana eder hüküm,
Açılmış benim gülüm;
O Dostun bahçesinde
Daim öter bülbülüm.
Âşıka eder nağme,
Âşıktan başka kime?
Sadaya âşık isen,
Yabancılara deme.
O hiç bilmez kıymatı,
Haram kendi hayatı…
(Emre) binmiş sürüyor,
Gül bahçesine atı.
Bize gönderdi haber,
O medhedilen Dilber
Bütün dostlarımızla
Biz gideriz beraber.
(1) Ad ve san, yani şöhret.
(2) Usansın. 26.9.1944