Gönülde kalmadı adet,
Tecellî eyledi (Vahdet);
Her varlık yerli yerince,
Yurdunu buldu emânet.
Varıp kavuştu aslına,
Mudârâ kalmadı cana;
(Can, ruh) demek, kesret imiş,
Hâl, karışınca Rahmâna.
Gözümden gitti karanlık,
Kendisininmiş bu varlık;
Beni, aradım, bulmadım,
Mâşuk, kendi imiş, âşık.
Gören kendi, yüz kendisi,
Hayrân olan göz kendisi;
Dinleyen kulak kendisi,
Nutkeyleyen söz kendisi.
Kendisinin her irâde,
Kendisinin çıkan sadâ;
Benlik imiş hayâl olan,
Kimse yoktur hiç arada.
Bu (İsmâil) imiş hâil,
Görününce, oldu zâil;
(Emre)lik gaaibolunca,
Murâdına oldu nâil.
Tamâm oldu bütün dilek,
Hizmet ediyor her melek;
Senlik, benlik yok olunca,
Ne azim kaldı, ne emek…
Zapteden: Neş’e Emre
Saat:23.15
26.11.1954