Gönül olmuştur ferah;
Çün içinden doğdu mah;
Yârım! sana tutulan.
Ebedî (1) olmaz iflâh.
Manevî Leylâm! seni…
Mecnun eyledin beni;
Yolunda çürüteyim
Gezdirdiğim bedeni.
Alsın Fuzûli ibret,
Geldi de oldu kısmet;
Bu derde tutulmamış,
Bak yetmiş iki millet.
Geldi de beni buldu,
Neyleyim, kısmet oldu;
Bütün gam pazarına
Bu gönlüm daldı kaldı.
Binbir çeşit gamlar var,
Durmaz içimi yakar;
Nidem gönül doymadı,
Durmaz da tekrar arar.
Yıkılmaz bünyadı var,
“Belî” de etmiş ikrar,
(Emre) sen vâdeyledin,
Onunçün etmez zarar.
(1) Ebediyyen. 9.11.945