Gönül! dünyadan boşan,
Seni eder perişan;
Senin neyine gerek,
Zâlim şöhret ile şan.
Bulmak istersen Hakkı,
Sana lâzımdır saygı;
Bilgiyi güneşe at,
Onunla bir ol, balkı. (1)
Benzer isen güneşe,
Meyil verme sen leşe;
Güneş ile bir olan,
Lâyık mı yere düşe.
Onda vardır tek meşrep,
Varlık gıda alır hep…
Güneşten gıda alan,
Meyva verir o: edep.
Güneş tutar mı pası,
Hiç çürür mü meyvası…
(Emre), sen hikmeti bil,
Kimse demesin âsi.
Hakka eyle itaat.
Sevgi olsun ibâdet;
Böylece kabul olur
Dosttan alınan murad.
(1) Balkımak = Kuvvetli ışık vermek. 15.4.1946