Geldik oyun devresine,
Kulak verdik Dost sesine;
İki cihan düşman olsa
Hak âşıkının nesine?..
Onlar hiç edemez zarar,
Bizde Allahın aşkı var;
Âşıklara “aşk” tır “refref”,
Hâil olur mu dört duvar…
Yeter, bize aşkın gelsin,
Âşıkların seni bilsin;
Cânânım, sen aşkını ver,
Yanandan ayrı değilsin.
Hor görülür, âdet, yanan,
Onları yakıyor Cânân;
Allah kısmet etmez ise
Onlar bize etmez iman.
Biz ederiz bizden bize,
Yaktı da çıkardı yüze;
İçi kirli olanları
Yıkanmaz, atsan denize.
Bize dostun aşkı gerek,
Seherde yüzünü görek;
O Dost bize aşkı versin,
Biz de ona canı verek.
Yeter ki tutak (1) elini
Görek (2) aşkın güzelini;
Vâdeyledik de biz verdik
O görüşün bedelini.
Bildik, bedel bu can imiş,
Damarlardaki kan imiş;
(Emre) onun için ferah:
İnanmıyan şeytan imiş.
(1) Tutalım.
(2) Görelim. 12.2.1945