Eğer ister isen, Mevlâ!
Düşürürsün bizi hâle;
Yer, gök, felek seni almaz,
Bir gönül eder istîlâ.
Bu ne devlet, verdin kula…
Görür, zevka dala dala;
Yedi deryâya sığmazsın,
Mekânın, olur bir damla.
Ayrılırsan, döner, arar,
Bakar, seni senden sorar;
İnkâr eder, bir dem gelir,
Dilinden edersin ikrar.
Bütün senden olur oyun,
Kâh Leylâsın, kâh da Mecnûn;
Fazîletin zuhûr etse,
Eğilir, dik duran boyun.
Vardır nice bin sıfâtın,
Târîf ediyor âyâtın;
Sana gönül verenleri,
Bakışınla alınğ satın. (1)
Birçok hayat, olur kurban,
Yüreğinden akıtır kan;
(Emre), canı sana verdi,
Görüp de olunca hayrân.
Zapteden: Fuzûle Emre
Saat: 13.45 – 13.57
(1) Alınğ = alırsın. 16.7.1954