Duyulur mu acep âhım?
Affolur mu her günâhım?
Eğer kıble (Kâbe) ise,
Dostun yüzü secdegâhım.
Ben ederim; kimlere ne?
Eğilirim döne döne;
Mevlâneler (semâ’) etsin;
Âşıkların din nesine…
Ben taparım insan iken, (1)
Güvenirim Rahmân iken; (2)
Yûnus Emre, dağ başında
Tâcı giydi, çoban iken. (3)
Nice âlim etti hayret:
(Ümmî, nasıl aldı himmet?)
Âşıkına, neler, Mâşuk,
Lûtfeder de, verir gayret.
İşlerine kendi muhtâr,
Kendi atar, kendi tutar;
Bir gönülde kir kalmazsa,
O, içine, varır, yatar.
Mülk kendinin, mal kendinin,
İlmi çoktur, (hâl) kendinin;
Arı gibi olur âşık;
Kovanı var, bal kendinin.
(Emre), etmez hiç îtiraz,
Teslîm oldu, aldı muraz;
Ateş gibi yanar dâim,
Soğuyup da hiç pas tutmaz.
Zapteden: Fikri Emre
Saat:21.25
11.6.1956