Durmaz yanarım nâçâr,
Yanmazsam benden kaçar
O gönülden gönüle
Mâşuk yolunu açar.
Şükürler olsun Hakka,
Yol açıldı Maşuk’a;
O yoldan yürüyenler
Daim o “yüz”e baka.
Böyle kurulmuş nizam,
Okunur “ismi âzam”,
Ben görüp okuyunca
Durmayıp yanar âzâm.
Yakıl da kesil küle, (1)
İster durmayıp öle; (2)
Bu İsmail yanarken
Seyreder güle güle.
Ben yanarım o bakar,
Yansam eder iftihar;
Bak (Emre) nin haline,
Yanarken yine arar.
(1) Yan da baştanbaşa kül ol.
(2) Durmadan ölmeyi arzu eder. 16.1.1945