Âşıklara ne lâzım?
Dememeli murâzım;
Bir çelikten leblebi;
Varlık, edemez hazım.
Karışmalıdır yoğa,
Düşmeli taşa dağa;
İbret gözüyle sen bak,
Engin- olan toprağa.
Ondan çıkar her gıdâ,
Buna misâldir Hudâ;
Tepeler cümle ayak,
Sabreder, çıkmaz sadâ.
Yetiştirir penzehir,
İçinde gizli zehir;
Şefkati ile verir
Alana, etmez cebir.
Ne devlet vermiş güne…
Adet vermiş her güne;
Durmayıp hizmet eder
Sayısız, döne döne.
Etmez bizlere zulâm,
Yetiştirir çok tohum
Rızık sunar herkese;
Bunlar her ferde mâlûm.
Yeryüzünde koymaz kir,
Zıyâsında var zikir;
(Emre)! sen de ibret al,
Yok ol, kalmasın fikir.
Hak ile dolu bura,
Aşka düş, sonra ara;
Deme amma: (ârifim!),
Tutulursun gurûra.
Zapteden: Fuzûle Tezcan.
Namrun, Saat:16.55
21.7.1960