Yandı aşkın Kandili,
Söyletiyor bu dili;
Kimisi kâfir diyor,
Bâzısı diyor: velî
Rahmet olsun ellere,
Bak öten bülbüllere;
Bizler vardık, yetiştik
Dökülmedik güllere.
Kokup hayat bulmuşlar,
Dost ile bir olmuşlar;
Gelen, geçmiş buradan,
Onlar dâim kalmışlar.
Bâkîdirler ezelî,
Onlar Mevlâ güzeli;
Görüyor gören gözler,
Seyreyledik sezeli.
Gözlerimizden bakar,
Âşık olana kokar;
Kirli olup varanı,
O gül, ateştir, yakar.
O, esrâra bürünmüş,
Âdem gibi görünmüş;
Kur’andandır bu sözler,
Hakîkattır, değil düş.
Hudutsuz ceryan gibi,
Görene, üryan gibi;
Gören, görülen birdir,
Söylenen, lisan gibi.
Dâvet ediyor o Yâr,
İsterse olsun ağyar;
(Emre) kendinden geçti,
Söyler, hem dahî duyar.
Zapteden: M. Görgün, Ö. Altınören.
Namrun, Saat:8.45
9.7.1960