Çocuklar düştü zevka,
Bizlere baka baka;
Nazar değmez bunlara,
Teslîm eyledik Hakka.
Bu hâl, eyledi zuhûr,
Etti dünyâya meşhur;
Kendisinindir hayat,
Vâdeylemiştir, korur.
Bakan, kendinin canı,
Gözleridir mekânı;
Ayılmak ister (Emre),
Bulamıyor imkânı.
Bunlardan aldı gıdâ,
Bunlar iledir Mevlâ;
Kalbi, susmak istiyor,
Hâli, eder essalâ!
Edemez oldu siper,
Durmadan verir haber;
Edeyim derken sükût,
Söyletiyor o Dilber.
Kalmadı hiç karârı,
Eyleyince ikrârı;
Bildi, ölünün, olmaz
Nâmuslarıyle ârı.
Kimler ne derse desin,
Meydana yayıldı dîn;
(Emre)ye taş atana,
Etmez buğuz ile kin.
Zapteden: M. Görgün, N. Yaramış.
Namrun, Saat: 18.00
21.6.1960