Çokları eder inkâr,
Bizde Dostun aşkı var;
Bu benim yanık âhım
Aşkın ehline yarar.
Alır da olur ferah,
Çünkü sevgisi essah; (1)
Derdimi kimse bilmez,
Her hâlime o âgâh.
Ben kan ağlarsam eğer,
Acır, nazımı çeker;
Herkesler sevdiğini
Âleme dilsiz öğer.
Kalbden kalbe yol geçer,
Bu söz, Ahmed’den eser:
“İlelkalbi minelkalb…” (2)
Bu suyu ehli içer.
Âşıklar nasıl doyar.
Elinde tutuyor Yâr
Hak meşrebi tutanlar,
Her renge nasıl uyar…
Uyanlar, olamaz saf,
Âyetle yazar Mushaf;
(Emre) tahlil ediyor,
Çünkü olmuştur sarraf.
Çalıştı nice nice,
Bilmeden gündüz gece;
Hak âyeti okuyan,
Görürse etmez hece.
Çekmiştir nice emek,
Arkadaş olmuş felek;
Sadakatle isterse
Kabul olmaz mı dilek…
Aşk ile varsa Hakka,
Varını yaka yaka;
(Emre) burda yok oldu,
Onunçün buldu bakaa.
(1) Essah = hakikî, sahih.
(2) “Minelkalbi ilelkalbi sebîlâ = kalpten kalbe yol vardır “. 20.6.1945