Çiçeklerin açar hep türlü türlü,
Onlara şah ettin, Cânânım, gülü;
Sallansa dalında domurcakları,
Sen âşık eylersin öten bülbülü.

Zaman gelir, açar hep domurcağı,
Kokusuna beler bahçeyi, bağı;
Aşk göziyle görüp seyran edenin,
Hareket eylemez giden ayağı.

O gülün kokusu cihan doldurur,
Birgün olur o hal edecek zuhur;
O güle uzanan el, demir olsa,
Bülbüller zâr eder, kökünden kurur.

Bu gül, yere düşüp hiç toprak olmaz
Çünkü manevîdir, renkleri solmaz.
Ondan gayri çiçek yere dökülür,
Bu açılan gülden gayrisi kalmaz.

Âdemin yüzüdür methedilen gül,
Çiçeği âsüman, toprağı gönül;
Ne kadar methetse bu fakir (Emre),
O güle, âşıklar eder tenezzül.

10.12.1948