Candan yuva yapayım,
İçine nur çarpayım;
Elbisemi giydirip,
Gece gündüz tapayım.
Yanına gül döşeyim,
Kokusunda pişeyim;
Eğer sadık olursa
O gönüle düşeyim.
Nurlar ile bezeyim,
Hep beraber gezeyim.
Kendisiyle kül olup,
Gözyaşile özeyim. (1)
Yapayım nurdan bina,
Seveyim kana kana;
Benden ayrılmaz ise
Canı vereyim ona.
Her daim beni görsün,
Durmayıp safa sürsün;
Nurdan gönül şehrine
Alıp canı götürsün.
Beni edeyim teslim,
Böyle feda olur kim?
O şehire girenler
Beladan olur salim.
Orada sürsün hüküm,
O şehirde yok ölüm;
Kokulamak isterse,
Ebedî solmaz gülüm.
(Emre), vakit geldi, aç,
Âşıka var ihtiyaç;
Kıymetini bilmezse
Ona lâyık değil, kaç.
(1) Özemek = kül gibi bir maddeyi bir mayi ile karıştırmak. 5.5.1945