Bu sözü âşık duyar,
Duyan olur bahtiyar;
Lâyıklar, olur âgâh,
Duyabilir mi ağyar…
Mânası içten gelir,
Bu aşka uyan bilir;
Bu lezzeti alamaz
Nefsine olan esir.
Mertlere olur ihsan;
Söylenen, (âb-ı hayvan)… (1)
Gözünü açar, görür
Nefse olan pehlivan.
Hali etmeli tebdil,
Böylece olur kabil;
Bu bir gönül bahçesi,
Burada öter bülbül.
Kulak açılsa eğer,
Bu sadâ cana değer;
Bu esen bâdi sabah, (2)
(Emre), âşıka değer.
(1) Abıhayat.
(2) (Bâd-i sabâ) nın halk ağzındaki şekli. 21.11.1944