Bu evin işleri bitmez,
Zevki gelip, gamı gitmez;
Çalışıp da, tüketmeğe,
Elli kişi olsa yetmez.
Günbegün, azalmaz, artar,
Hicran gelir katar katar;
Seksen kişi adım atsa,
Gelir, bir ucundan tutar.
Ezelîden karâr-olmuş,
Kâh lûtuf, kâh zarar olmuş;
Devâsı bu, bu hanenin;
Gaaibolsa, arar olmuş.
Gâhi tatlı, gâhi acı,
Başka bulunmaz ilâcı;
Her mü’minler bu hâl ile,
Sabredip, etmiş Mîrâcı.
Kulak ver Ahmed hâline,
Sebep olmuş visâline;
Her derdi gıdâ edince,
Allah gizlenmiş diline.
Ordan okur bize hâlâ,
Dinler iki dünyâ, bâlâ;
Duyan ile duymayana,
Dâim ediyor essalâ!
Bu hâl, bizden uzak değil,
Yanar bir nur, toprak değil;
Yırttık taassup donunu,
Bize vuslat; tuzak değil.
Bizimledir; semâ değil,
Yetkinedir, hama değil;
Duyup, dahî gören insan,
Seyrediyor, âmâ değil.
(Emre)! sen onlara karış,
Benlik kördür, öldür, barış;
Ağzın, yakın kulağına,
Bitişiktir, hem bir karış.
Zapteden: Rûşen Mirici
Saat:17.30
5.7.1957