Bir acâyip derde düştün, yan gönül!
Hiç güvenme bir zamâna, ân gönül!
Arkana bak, nasıl, geçti zamânın?
Sözü bırak, sâde; (Dost)u an gönül!
Ondan olur derde, derman, iyi bil,
Durmaz söyler nice ilim, hem de dil;
Dışa bakma, içini gör, hayat bul,
Her gelenler, durmaz, göçer; hep zâil.
……………………………………………………
……………………………………………………
……………………………………………………
……………………………………………………
Zapteden: Fuzûle Tezcan
Saat:21.15
24.6.1956