Allah yağdırır rahmet,
Her varlık ister himmet;
İsteriz meyva alsın,
Otlar da alır, âdet…
İyi, kötü, etmez fark (1),
Gayetle ganidir Hak;
Gönlün eğer temizse
Rahmeti yağıyor, bak.
Gayet ganidir Hudâ,
Her vâra verir gıda;
Niçin bir olmıyalım?..
Hesap lâzım burada. (2)
Bâğıban gelir, kazar,
Varlığımızı bozar;
Temiz eder bahçeyi
Zevkine gelmez zarar.
Bize bunlar, bil, misal..
Tikene (3) etmek (4) visal,
İbret almak lâzımdır,
Buna benziyor her hâl.
Çepel, (5) geçmez vârından,
Geçmek lâzım ârından;
Çepel mahrum değil mi
Âdemin “dîdâr” ından…
Vuslat etmez “Âdem” e;
Sen sakın çok “ben!” deme,
(Emre), sen kendine gel,
Sözü her yerde deme.
(1) Şu iyiymiş, şu kötüymüş gibi bir tefrikte bulunmaz. Onun nazarında her şey birdir.
(2) Niçin rahat edenle bir ve beraber olmıyalım? İşte bunu düşünmek lâzım.
(3) Tiken = diken, “hâr, şevk” mânasına.
(4) Etmek =etmeyiz.
(5) Ayrık nevinden zararlı ve yaramaz otlar; 31.12.1944