Al, kalemi geç karşıma,
Ne geldi deyim başıma…
Allahım, sen ferahlık ver,
Benim bu can yoldaşıma,
Günlerim olmasın zehir,
Dilerim olsun penzehir,
Bu bir üç beş günde daha
Bize ağız tadı getir.
Ağız tadı olan yaşar,
Bu dünyada herkes naçar…
Haşir, neşir dedikleri:
Herkesler aslına koşar.
Bilir bu dünyayı fâni;
Burda baki kalan hani?.
Ferahlar gider aslına, (1)
Bu sözü söylemiş Ganî.
Sözü duyan yaşar rahat,
Her âlemde bulur necat;
Sen gönlünü ferah eyle,
Tutmasın hırs denen âfat.
Nefsinin sözünü tutma,
Biz müsafiriz, unutma;
Aşk bize şerbet içirdi,
Nefsin zehirini yutma.
Burada çok kitap yanmış,
Teslim olanlar uyanmış,
(Emre), bu dünyayı terk et,
Dünyayı doldurmuş ünü.
Cevr-ü-cefadır her günü,
Gafil, dünya rahat sanmış.
Aman (Emre) gafil olma,
Sen Mevlâya döndür yönü.
(1) Ferah olanlar asıllarına giderler. 27.12.1944