Ah gözlerim, gözlerim,
Yârim! seni gözlerim;
Dünyâlar güzel olsa,
Yine seni özlerim.
Cennette bir gül olsam,
Şakıyan bülbül olsam,
Hûri, melek, istemez,
Bir hayran gönül olsam.
Sensin dînim, Îmânım;
Sensin benim Rahmânım;
Akıtırlarsa, yazar
Damarlarımda kanım.
Susamaz dilim, nâçâr;
Yumsam, ağzımı açar;
Savursalar külümü,
Senden tarafa kaçar.
Ayağına serilir,
Ölü olsa, dirilir;
Rûhum senin malındır,
Yine sana verilir.
Senin: tenim, toprağım;
Senin: dilim, dudağım;
Hareket etmez olur,
Seni görsem, ayağım.
Göründün, ettin meftun,
Şükür, olmadım mahzun;
Durduğum yeri bilmem,
Beni kim etti avsun? (1)
Yok eşin, arkadaşın,
Acep kimdir yoldaşın?
Kalbimi parçalıyor,
Gözümden girdi kaşın.
Anlamadım bu ne hâl…
Saçaklandı, oldu dal;
Benliğim nere gitti?
Gözlerine oldum mal.
Ortasında yatarım,
Dört el ile tutarım;
(Emre) kendine gelse,
Ateşlere atarım.
Zapteden: Fuzûle Emre
Saat:18.30
(1) Avsun = Efsûn, büyü. 6.4.1955