Ah benim garip başım…
Ağılı oldu aşım,
Eşsiz, yola giderken,
Acep kimdir yoldaşım?
Bir gün, olacak dâvet,
Etmek lâzım icâbet;
Dizde kuvvet bitince,
Anca sendendir himmet. (1)
Ne maldan, ne evlâttan,
Ne isimden, ne addan
Eser kalmaz olacak,
Senin emrindir vatan.
Burada kalır beden,
Görünmez gelip giden;
Ulaşır mıyım bilmem,
Emrettiğin yere ben?
Tükenir alış veriş,
Eller, tutmaz olur iş;
El, ayak bilmez olur,
Nereye gider gidiş?
Bu etler çürür, ular,
Renkleri bütün solar;
Bir zaman kalır kemik,
Topraklar sarar, dolar.
Uyan da, ben’im! deme,
Gaflet gömleği giyme;
Bütün varlık Dostundur,
Sakın bir haram yeme.
Yerlere dökülür diş,
Burada kalır her iş;
Gözlerini aç da gör,
Aldatmasın bir teşviş.
Geride kalır öğen,
Acı söyleyip söğen;
Bir varlığa aldanma,
(Emre)! sen Hakka güven.
Zapteden: Neş’e Emre
Saat:20.45
(1) Anca = Ancak. 4.5.1956