Açtı bu aşkın gülü.
Renkleri türlü türlü;
Kokusu davet eder
Güle âşık bülbülü.
O öter güle güle,
İster yanına gele;
Âşık ona demeli,
“Mâşuk gönlü”nde öle.
O ala kokusunu,
Terk ede uykusunu;
Seyreyleyin âşıkı
Bilmez can korkusunu.
Canını eder feda
Yârından bekler edâ;
Böyle âşık muradın
Kabul etmez mi Hudâ?..
Acır da eder kabul,
Etmek lâzım tenezzül;
(Emre) ye acır, verir,
Sevdiği bir deste gül.
16.5.1945