Acep kim bitirmiş, dünyâ işini?
Seni de kemiren zâlim dişini
Anlıyan, içinde, duramaz, kaçar;
Kovalar, bırakmaz onun peşini.
Her dâim düşürür, biribirine.
Bâzı kendisine, bâzı da dîne;
Ahlâkı böyledir: merhameti yok,
Rahmet dedikleri, acep neyine…
Doğurur doğurmaz, düşürür derde,
Târifleri çoktur, târîh-eserde;
Kendini yaratan, Mevlâ Dilbere
Ah görsem diyene, her dâim perde.
Büyük ejderhâdır, doğurur, yutar,
Yedi başlı devdir, tılısımı var;
Arşı Âlâ kadar, perdesi geniş,
Aşkı olmıyanı, gafletle tutar.
Tapsan da kendine, ediyor inkâr,
Yüklenir üstüne, zannedersin kâr;
Kurtulmak istersen, tılısımından,
Ancak halâs eder (Mânevî Hünkâr).
Verdiği gıdâyı, kan ile özer,
Bir yandan yuğurur, bir yandan süzer;
(Emre)nin korkusu, hüzünü yoktur,
Altı köşesinde, merdâne gezer.
Zapteden: Naciye Özhatay
Saat:12.20
26.5.1954