Ateşe düştü beden,
İçten yanıyorum ben;
Göründü, tutuşturdu
Yanağında olan ben.
Şükür, eyledi kısmet,
Harâboldu bütün sed;
Himmeti ordan aldı,
Gördü, Hacerül’esved.
Orada gizli Allah,
O kapayı açar: âh;
Taş ile toprak değil,
Gönlündedir Beytullah.
Bu (Emre) eder tavâf,
Vücûdundur dönen (Kaf);
Seni hazmetmeyende
Zerrece olmaz insaf.
Zapteden: Fuzûle Emre
Saat:20.05 – 20.15
16.7.1954