Evveldenberi Felek,
Eline almış elek,
Durmadan can eliyor,
İçinde kalır melek.
Dökülür, nefse uyan,
Düştüğü yerdir: zindan;
(Hâzâ yevmünnüşûr!)dur:
Zaman yoktur, hep (bir ân).
Görür, gözünü açan,
Nefsin şerrinden kaçan;
Bu ne çeşit ateştir,
Nasıl dayanıyor can…
Ahlâktandır odunu,
Yanarsa, yoktur sonu;
Gönül gözü açılır,
Eğer görürse O’nu.
Edilir mi tahammül…
Gaayet acı bir nüzûl;
Zebânîler yakarken,
Merhametsiz, diyor: (Gül!).
Arkasındadır Uçmak,
Sen de bilirsen kaçmak;
Yârabbî! ne kadar zor
Gözden perdeyi açmak…
Huylar, oluyor mâni’,
Bilinmiyor maânî;
Bu (Emre) gösteriyor,
Görmeyen, diyor: (Hani?).
Zapteden: Rûşen Mirici
Saat:6.30
18.7.1954