Hatırlarım, ben özlerim,
Canım! sensin her sözlerim;
Senden seni görüyorum,
Hangisidir bu gözlerim?
Çok şükür ki sevdim seni,
Giydirdin kanlı kefeni;
Arıyorum, bulamadım,
Gaaibettim ben de beni.
Acep bu mu, denen ölüm?
Nerededir aklım, gönlüm?
Nağme çalar içerimden,
Öten bülbül, solmaz gülüm.
Yârabbî! bu nasıl ilim;
Uyur iken söyler dilim…
Benliğimi kaptı, kaçtı,
Sorarlarsa, bilmem kimim…
Anca kaldı ad ile san,
Sanıyorlar beni insan;
Târîf etmek istiyorum,
Yetişmiyor neden, lisan?
Yüreğimden tuttu eli,
Öldürmek mi o emeli?
Anlatamaz kullarının
Nutkeyleyen cümle dili.
Görününce etti meftun,
Biçti bana bir kanlı don;
Bâzı çıkmak diler gönlüm,
Kısa değil, gaayet uzun.
Yanıyorum göre göre,
Kollarımı gere gere;
Yok eyledi, hayâl kaldım,
Gören beni, sanır (Emre).
Ateşini koydu cana,
Ben kül oldum yana yana;
Dağlar, taşlar götüremez,
Lâyık görmüş bu (İnsan)a.
Zapteden: Fuzûle Emre
Saat: 9.00
23.11.1954