Gönül vatanının, güneşi doğdu,
Bütün karanlığı, ışığı, boğdu;
Ye’cücü, Me’cûcû, hem de Deccalı,
Bu aşkın arslanı, gelip de boğdu.
Geriye kalanlar, oldular ıslah,
İçinde melekler, buldular felâh;
Aslını bulana, müjdeler olsun,
İlim dağıtıyor, içinde Allah.
Hazîneyi açmış; hep kapış kapış…
Mevlânın sözünde, hiç olmaz yanlış;
Cennet vatanında, azap olur mu,
Vakıt, saat, hem de, bahar ile kış.
Cümle havaları, birdir: mûtedil;
Eğer duyulursa, yetmişiki dil;
Suyundan yıkansa, açılır gözler,
Anasından doğma, olsa da alîl.
Orada bilgi yok, bütün (Akl-ı Küll),
Değerse, birleşir, her giren gönül;
Diyen, duyan kendi, nağme çalıyor,
(Enelhak!) çağırır, her öten bülbül.
Kapıdan girmeden, edilmez îman,
Çünkü idrâk yoktur, devr eden zaman; (1)
Bu (Emre)nin dîni, tekâmül etti,
İçine düşüp de, olunca insan.
Zapteden: Selim Akgül
Saat:9.07
Not: Bu doğuş, Samsun yolunda, trende, Artova’da doğmuştur.
(1) Devr eden zamanda da idrâk yoktur. 25.12.1954