Yüzünden doğmuştur, ilim ışığı,
Gören, zaptedemez, dili, dudağı;
Yüzünü kapamış, gizlemek için,
Küfr ü îman gibi, kâkül saçağı.
Seyreylemek için, kaldırmak lâzım,
Canı fedâ edip, aldırmak lâzım;
Emeksiz kazancın kıymeti olmaz,
Aklı düşünceye, daldırmak lâzım.
Birdenbire gören, oluyor mecnûn,
Karşısında durup, hem dahî meftûn;
Kendisine bakıp, âşık olana,
Akla, fikre gelmez, çıkarır oyun.
Bütün âlemlere, ettirir destan,
Kalbinden damlatır, âh ettikçe, kan;
Belâ ile gama, râzı olanın,
Gönül gözlerine, görünür üryan.
Târîf etmek için, bulunmaz kelâm,
Sevdiği gönüle, gönderir ilham;
Sabredemez oldu, (İsmâil Emre),
Her gözler görürse, bozulur nizam.
Zapteden: Fuzûle Emre
Saat:14.00
3.2.1955