Bu aşk beni yakar, hep birdenbire;
Kurudu yüreğim, ben göre göre;
Gözlerimin kanı, durmadan akar,
Hayâlini yazar, bütün her yere.
Eski hallerimi, eyledi tebdîl,
Kendimi unuttum, olalı mâil;
Söyleyen ağzımı, ben kapar isem,
Târîf etmek için, hâlim, olur dil.
Hissini unuttu, bütün vücûdum,
Bu dünyâ zevkinden, eyledi mahrum;
Bu gam tatlı gelir, şikâyetim yok,
Feryâd eylediğim, aşktandır, zorum.
Kendi benliğimi, bütün unuttum,
Gönül eli ile, yüzünü tuttum;
Her gördükçe, kalbim, ağzıma geldi,
Dişimle çiğneyip, geriye yuttum.
Veririm canımı, ona armağan,
Gözümden, ağlayıp, akıtırım kan;
(Emre) kendisini, fedâ edince,
O da, varlığını, eyledi ihsân.
Kendime gelirsem, darılır, küser,
Tatlı muhabbetten, bırakmaz eser;
Ateşe düşürdü, âh eyleyince,
Bâdi sabâ yeli, yüzünden eser.
Zapteden: Neş’e Emre
Saat:21.30
17.2.1955