(Küll)den ayrı mıdır, görünen zerre?
İdrâk-edilmiyen her dönen küre?
İbret gözlerini, aç da bak gönül!
Sen de giriftâr-ol, aşka bir kerre…
Olan hâdiseyi, görmezsin yanlış;
Kemâlât böyledir, doğru yapılmış;
Bütün kuvvet, kudret, sende dahî var,
Aslını seyreyle, yürü de yapış.
Tecellî şavkına, olursun hayran,
Bu tatlı canını, edersin kurban;
Seni dâvet eden, ayrı değildir,
Sadâsı çıkıyor, duyarsan, her ân.
Gözüyün içinde serap kalmasın,
İki dünyâ denen harap, kalmasın;
Bu dönen dünyâda, durması zordur,
İçine düşecek dolap kalmasın.
Eğer göremezsen, senden uzaktır,
Gözünü açmazsan, tutan tuzaktır;
(Emre)! yüzlerini döşe toprağa,
Hep yapılan fiil, yerinde haktır.
Zapteden : Mehmet Arzık, Şevket Kutkan.
Namrun, Saat:20.45
11.8.1957