Sislere büründü, bu sene dağlar,
Rengini soldurdu, bahçeler, bağlar;
Dostumun hasreti mahzûn-eyledi,
Yüzlerim gülse de, kalbim kan ağlar.
Semâdan dökülür, gözümün yaşı,
Sabreder, basarım, kalbime taşı;
Bilmeyen, yüzünü çevirdi benden,
Yine dertlilerdir, dertli yoldaşı.
Hiç iflâh-olur mu, ona dokunan?
Yüzünden görünür, kalbde okunan;
Bu nasıl libastır, kandan biçilmiş…
Acep kim olacak, içine konan?
Dışardan bakılsa; mihnete benzer,
İçine girilse, cennete benzer;
Yıkılmaz devlettir, yoktur bir eşi,
Tanrı ile birdir, zillete benzer.
Bilinmez sefildir, cihan emrinde,
İki dünyâ, felek, nihan, emrinde:
Görünmez yokluktur, birtek toz gibi,
Her şeye hükmeder, dehân, emrinde. (1)
Gizli ve âşikâr, kuvvet emrinde,
Celâle bürünmüş şiddet, emrinde;
(Cemâl)i kendisi; perdesi: (Celâl);
Gözü görenlere, himmet, emrinde.
(Ve nefahtü) derler, gıdâ, elinde,
Yüzleri yerdedir, hüdâ, elinde;
(Emre) idrâk-etti, aldı canını,
Dâim Ona sunar, fedâ, elinde.
Zapteden: Neş’e Kayalıyük
Namrun, Saat:9.50
(1) Dehân = Ağız. 14.9.1957