Seni görür gözlerim,
Bakar, seni özlerim;
Sen yönünü dönersen,
Güler benim yüzlerim.
Sensin Dünyâ Güzeli,
Seni sevdim ezelî;
Murâdıma nâilim,
Bu canımdan bezeli.
Yaratmış Hudâ seni,
Neylemiş edâ seni…
Seninle bir olalı,
Eylemiş fedâ, seni.
Beni eyledin hayran,
Can ettim sana kurban;
Gözleriyin içinde
Neler eyledim seyran…
Sarhoş oldum bakınca,
Dünyâda sensin gonca;
Belniğim nere gitti
Nazarını takınca?
Ben ne oldum aceba?
Her hâlim, oldu hebâ;
Dağda taşta dönerim,
Düşürdün bir dolaba.
Cemâline tutuldum,
Yandım sarardım soldum;
Derdimden soranlar var,
Bilmiyorum ne oldum?
Yetişmez ilimle söz,
Anlıyamaz (Akl-ı Cüz’);
Hep seni görüyorum,
Her tarafım, oldu göz.
Ne oldu bu idrâkim?
Sen varsın, ben bir hâkim; (1)
(Emre)nin her hâline
Vekilsin, hem de hâkim.
Zapt: Neş’e Kayalıyük
Namrun, Saat:18.35
(1) Hâk = Toprak. Ben bir toprağım. 23.9.1957